بهانه

چند روز پیش داشتم با بی حوصلگی بهانه هایِ دوستی را میشنیدم
همه ی بهانه هایِ کوچک و بزرگش برایِ انجام ندادنِ هرچیزی در زندگیش.
نمیدونم چه شد که ناگهان گفتم:
بابا فلانی نه دست داره و نه پا
بعد تویِ مسابقات پارا المپیک مدال طلای شنا گرفته . بعد تو دوساله داری فکر میکنی از #شنبه شروع کنی یا فروردین.
شاید پاسخ رو نتونید باور کنید،
یعنی من که به شخصه تا پانزده دقیقه شک زده و هاج و واج بودم و جهان دور سرم میچرخید.
و اصلا جوابش میتونه افق های تازه ای به روی دانشمندان بگشاید.
در کمال ناباوریِ من پاسخ داد:
خب دیگه دلیلِ موفقیتش همینه دیگه
دست و پا نداره که کلی وقت و انرژیش صرف دست و پاش بشه ، قشنگ متمرکز به اهدافش میرسه
دست و پا خودش کلی از انرژی بدن مارو هدر میده .
خلاصه با کلی مهارت هایِ خویشتن داری ، خودم رو آروم کردم و ترجیح دادم دیگه هیچی نگم.
فقط یه جراح پیدا کنم که حاضر باشه دست و پایِ این دوستمون رو بِبُره تا بلکه به اهدافش برسه.
فقط خودم رو کشان کشان به این پست رسوندم که در ادامه ی چند پست قبلی بگویم که ، بهانه هایمان اصلی ترین دشمن ما هستند.
#بهانه هایمان برای بی کاری ،
بهانه ها برای ماندن در یک رابطه ی اشتباه،
بهانه هایمان برای کم آوردن
بهانه هایمان برای نداشتن
برای نخواستن
برای بلند نشدنمان از صندلیِ #قربانی.
#سمیرا_ذاکرانی